Ik herinner mij de oude toiletten van ons Inloophuis.
Te donker, maar vooral beklad met namen (iets over Kilroy), anonieme
ontboezemingen (over ene Sandra), luizige poëzie (iets over liefde), foute politieke slogans
(iets onversneden racistisch) en perverse leuzes (bedenk het zelf maar).
De toiletten waren lange tijd een serieuze bron van ergernis.
Waarom konden een aantal van onze bezoekers het niet laten om onze wc-muren te lijf te gaan,
gewapend met alcoolstift en verfspuit. Het antwoord van sommige medewerkers had algauw iets stigmatiserends
en veroordelends. " Die mannen kennen geen respect, ondanks alles wat we voor ze doen."
En inderdaad, het vandalistisch geklooi tegen onze muren was ternauwernood respectvol te noemen.
Smerig, zondermeer.
Toen onze toiletten moesten vernieuwd worden, kozen wij voor makkelijk te onderhouden materiaal: een hangtoilet (ideaal bij het dweilen), een gestroomlijnde lavabo (schoon in één veegbeweging), glasvezelpapier (bescherming van het pleisterwerk en gelakte muren (afwasbaar!). Het resultaat was verbluffend. Niet enkel onderhoudsvriendelijk. Ook fris en licht. Netjes. Chique bijna. Niet gespeend van enige overdrijving volgde het verwijt dat wij schijnbaar investeerden in een drie sterren restaurant. Het had toch zeker met minder gekund! Enfin, het had misschien met minder gekund…
We zijn nu zes maand verder en wanneer ik deze ochtend een lamp ging vervangen in de nieuwe wc’s, viel het mij eensklaps op. Niet één pennestreek, laat staan een verfspat. Smetteloos wit! 100 bezoekers per dag, 3000 per maand, 18000 op een half jaar. Maagdelijk wit. Onze investeringen in functie van het onderhoud werden door onze bezoekers terecht ook gelezen als een blijk van respect. En dat werd door al onze bezoekers beantwoord met respect. Geen Spat! Men heeft gelijk. Men oogst wat men zaait.